Friday, January 13, 2006

اكسيژن

تو مرده اي قبول
تو در انسداد روزها مانده اي قبول
فاصله ات را در آنسوي ديوار شيشه ديده اي قبول
و سايه ات را كه با كسي، ناكسي خنديد ، قبول
عروسكت ديگر نمي خندد ، شايد،باشد،قبول
اما
اما تكليف هواي درون ريه هايت چه مي شود؟

پي نوشت: عجب بازي بود پرسپوليس بايرن مونيخ، عابدزاده من رو ياد 14 15 سالگيم ميندازه.يادش بخير
پي نوشت2 : بدينوسيله به اطلاع عموم دوستان مي رساند كه سرويس پيام كوتاه بنده تا اطلاع ثانوي قطع مي باشد.از اينكه به سوالات شما پاسخ داده نمي شود عذرخواهي نموده و اين اقدام مشكوك را شديدا محكوم مي نمايم
تا كنون گروهي مسئوليت اين اقدام ضد بشري را بعهده نگرفته است
پي نوشت 3 : فكر كنم آنفلوانزاي مرغي گرفتم.هنوز خوب نشدم

Thursday, January 12, 2006

صورتي بيچاره



صدا
صدا
دنگ
مثل افتادن بالاترين نت
نت كوچولوي زير
با سوتين صورتي اش
صدا
صدا
سكوت
مثل يك ميزان فاصله
فاصله ميان نت زير و نت سپيد
صدا
صدا
نور
وقت افتادن برق گراني روي پيانو
سالهاست كه گران سياه مي نوازد
و سوتين صورتي هنوز تلنگريست بر شنوده مست
صدا
پا
صدا
و عاقبت روزي بند سوتين بالاترين نت پاره خواهد شد

Tuesday, January 10, 2006

بعد از امتحان

آقا امتحان بدتر از خوابم بود
کاش همون سوال خوابم رو داده بود باز یه جوری حل می کردم
عجب استاد .... داریما
نمی دونم چی بگم
حیف محیط فرهنگی زیرزمین

Friday, January 06, 2006

كما

بالاخره از كما در اومدم
عجب مصيبتيه اين سرماخوردگي
ديشب تمام شب خواب مي ديدم كه فيزيك الك يه سوال سورئال داده
اينم از مزاياي تب كردنه
سوالش اين بود كه لپ تاپ چيه!

Monday, January 02, 2006

Restart


کنار تو چشمانم را می بندم
حتی اگر
روی مل مل آن روز غمناک
و غرورم را هنوز عصا می کنم
تکیه بر آخرین نغمه ات
پی نوشت: دوباره سلام
پی نوشت 2 : بدجوری سرما خوردم.دستماااااال
Happy new year:پی نوشت3
پی نوشت 4 :این روزا از خواب بیدار میشم.دستشویی.غذا.امتحان.هم من به اون عادت کردم و هم اون به من

Monday, December 26, 2005


حوصله هیچ چیز را ندارم
متنفرم که اینجا ژست افسردگی بگیرم
آنهایی که من را می شناسند می دانند
اکنون زمان جرقه من است
و خاکستر
تا دوباره خندان شدن نمی نویسم
شاید فردا
شاید هفته دیگر
نمی دانم
اما جواب؛ هرگز نخواهد بود

Sunday, December 25, 2005

نسل سوخته


آن زمان که مرد مرد
آن زمان که با سردی خاکستر چهره ها کشان کشان حلقه زدند
و یکی گفت
مرگ حق است
و دیگری در دل که کشتن نه
اینجا چاقویی نیست
همه آتش ها حادثه است
و همه هیزم ها به اشتباه ؛ من وتو

Saturday, December 24, 2005

كريسمس مبارك

كريسمس مبارك
به اندازه بلندي ريش بابانوئل
پي نوشت: امير جان اكرم جان،مباركه

Wednesday, December 21, 2005

آسانسور



جلوي در آسانسور ايستاده.كيف قهوه اي رنگش را تاب مي دهد و به طبقه 7ام فكر مي كند.چراغ چشمك زن آسانسور همزمان با ثپش هاي قلبش روشن و خاموش مي شود.سرش را بلند مي كند و به اعداد بالاي در آسانسور نگاه مي كند.7 6 5 4 مثل قدم هاي كسي كه آرزوي ديدنش را دارد.تمام فكرش آن بالاست.همان جايي كه آسانسور از آنجا مي آيد.با كفشش زمين را مي سايد.انگار كه قلقلكش داده و زمين هم در جوابش در آسانسور را باز مي كند.صداي چرخ دنده هاي در، گوشش را پر مي كند.داخل آسانسور مي شود.چند چراغ زرد با نور هاي موضعي.كليد ها را نگاه مي كند و 7 را فشار مي دهد.7 شروع به چشمك زدن مي كند.مثل اولين سلام و اولين خنده جواب سلام مي ماند.به ديوار آسانسور تكيه مي كند و طبقه 7را تصور مي كند.در حال ساختن تمام زواياي هفتمين طبقه است كه صداي جيغي مثل جيغ اولين دعوا چشمان روي همش را يكباره باز مي كند.صاف مي ايستد و به كليد ها نگاه مي كند.صفحه نمايش روي 3 قفل كرده.چشمك هاي 7 كند تر شده يا قلبش تند تر مي زند.
دوباره 7 را فشار مي دهد.اينبار چشمكي نمي زند مثل اولين سلام بعد از دعوا و اولين جواب سلام بعد از آن.دلش هري مي ريزد.بر مي گردد و تمام ديوار هاي آسانسور را نگاه مي كند.روي يكي از ديوار ها خودش را مي بيند كه در آسانسور گير كرده است.يكبار ديگر بر مي گردد و سراسيمه كليد ها را فشار مي دهد.7 4 1 3 5 2 3 1 0 0 0 0 .مثل اولين سلام ها به همه بعد از آخرين دعوا واولين ضربه و نگاه هاي پر از نه آنها.بر مي گردد و خودش را نگاه مي كند .پيشاني عرق كرده اش را مي بيند و چشماني كه مضطرب اند مثل انتظار حكم دادگاه در بازداشتگاه موقت.بر مي گردد و زنگ اضطراري را پشت هم فشارمي دهد.مثل مشت هاي خستگي از زندان بر در فلزي بازداشتگاه.مي نشيند كف آسانسور.هوا گرم شده و بوي بازدم هايش را گرفته.نفس هايش را كند تر مي كند تا هوا ديرتر تمام شود نفس هايش شماره مي زنند مثل چوب خط هاي روي ديوار زندان تا روز اجراي حكم.سرش را به ديوار تكيه مي دهد.دكمه بالايي پيرهنش را باز مي كند.بر مي گردد سمت آينه.به چشمانش نگاه مي كند.پيله زير چشمش را با تعجب نگاه مي كند .دستي به صورتش مي كشد و زير لب چيزي نثار كسي مي كند.چشمانش را آرام مي بندد.مثل خوابيدن .نفس هايش عادي شده مثل خسته شدن از چوب خط.ناگهان صداي قطع شدن چيزي مي آيد.مثل كشيدن چهارپايه از زير پاي اعدامي.تكان تكان مي خورد.دستش را بزور به كليد
ها مي رساند مثل گرفتن طناب دور گردن.دستش را به كليد مي رساند 7 7 7 7 7
پي نوشت:شب يلداي همه پر از عشق و آبي

Tuesday, December 20, 2005

کوتاه اما



اینجا را باید شست
اما نه با هق هق تو