human right : Rule 2

قانون دوم: تبعیض ممنوع! این حقوق به تمامی افراد با وجود تمامی تفاوت ها تعلق دارد

زن و لنز

بعضی از مفاهیم و موجودات را می توان بصورت ترکیب دوتایی بکار برد.از جمله این موارد ترکیب دوتایی لنز و زن می باشد.این دو موجود در این هستی آلت گون به طرز عجیبی به دنبال یکدیگر حرکت می کنند و برای من هلو شده کماکان مصداق سگ و استخوان را دارد که یکی دنبال لیسیده شدن است و دیگری دنبال لیسیدن.بهر حال بدون هیچ خشم و سانسورچی گری به این ترکیب نگاه می کنم و با آن همزیستی می کنم.به دوستان دیگری هم که به دنبال جدا کردن این ترکیب از یکدیگر هستند توصیه می کنم که در این تلاش بی نتیجه وارد نشوند که حاصلش هم از دست دادن لنز و هم یک فریم بی زن است

پی نوشت: دوستان عزیز می خوام یه برنامه تیاتر در هفته آینده ترتیب بدم.لبخند با شکوه آقای گیل.هر کس دوست داره بیاد یه خبری به من بده

لیدوکایین

لیدوکایین بزن بر سر این ملت
وقتی که آرزوهاشان به سرعت چشم اندازهای بیست ساله در گه فرونشیند
لیدوکایین بزن بر موهای راست کرده ات
وقتی که تنها جایی که این روزها می ایستد موی آدم است
لیدوکایین بزن بر برج میلاد
وقتی که سردار ، شهردار است و شهردار بر دار
لیدوکایین بزن بر مشت های نماز جمعه
وقتی که صدام خوابیده و می گوییم مرگ بر منافقین و صدام
سرت را بالا بگیر مرد ؛ اگر نمی توانی بر گردن ات هم لیدوکایین بزن

مرداد که می شود باید تسلیم شد

نه اشتیاق به تور کشیدنت را دارم خورشید
نه آرزوی نبودنت را
تنها سایه ای می خواهم
تو را بخیر و ما را پک پک سیگار
اینجا همه با آزادی بوییدن یا بو نکردن بیگانه اند
اینجا همه با قلموی قرمزشان به مهمانی می روند
تو هم با آن قبافه سکسی هر روز من را نسوزان
لعنتی ، درخت من را کجا می بری؟
اتوبان نخواستیم ، کوچه باغمان را تعریض نکن

پی نوشت: دکتر قدمهای نو رسیده مبارکه

عمه قبل از آدم وجود داشته است

نسلهای پیشین
سلام

بدینوسیله خواستم تا حال و احوالی در این روزگار بر سر صلیب از شما بپرسم و بپرسم که اوضاع و احوالتان در حالت چهار میخ شده آن بالا چطور است؟فکر می کنم که یک و نیم متری به ملکوت نزدیک تر باشید آن بالا.راستش را بخواهید این نامه را برای شما می نویسم تا از شما کمک بخواهم تا بتوانم بفهمم روند فکری ای که باعث شده است به این موضوعات جالب و این توجیهات از آن جالب تر برسید چه بوده است؟من هرچه به این مخ ناقابل فشار مضاعف وارد می کنم و حتی در بعضی مواقع از آفساید ترپ استفاده می کنم به نتیجه ای نمی رسم که چه لزومی دارد که آدم ها تا مشکلات خورد و خوراک و غارشان حل شد افتادند دنبال اینکه به یک چیزی حال بدهند.بعدا هم که مشکلات حال دادنشان حل شد افتادند دنبال اینکه چه روشی برای حال دادن درست است و کدام روش غلط؟بعد هم که مشکلات روش حال دادنشان درست شد ، برای حال دادن مضاعف به آن چیزی که دست و پا کرده بودند، حتی برای حال دادن به خودشان هم ، مقصود فراتر از حال دادن به خود ، یعنی حال دادن به او؛ را دست و پا کردند.از شما چه پنهان دوستان پوسیده من،چند روز پیش که در حال گل گشت در پهنه اعتقادی زندگی بودم به این نتیجه رسیدم که سوراخ عظیمی در کف این پهنه وجود دارد،بهرحال کار من که نیست!به ابعاد عملکردی ما نمی آمد اما من را به این فکر انداخت که کلا وجود این سوراخ خوب است یا بد.من هنوز نمی فهمم که ما چرا باید برای کارهایی که به راحتی می توانیم حالشان را ببریم باید قاعده وضع کنیم و دهن خود را به دست آلت هستی بسپاریم ؟دو حالت وجود دارد ؛ یا بعد از انجام این قواعد حالی که می کنیم حال مضاعف می باشد که بعید می دانم و یا از اینکه دهان خود را به دست هستی و متعلقاتش بسپاریم حال می کنیم که در این صورت تقصیر خودمان نیست بلکه مشکل از موجود دیگری بنام عمه مان است.بهر حال پیشینیان عزیز ؛ باید بگویم که با عرض معذرت ؛ از خیر من یکی بگذرید چون من یکی بیشتر از اینکه موجودی را برای حال دادن خلق کنم و به او حال بدهم دنبال حال های کمیاب این دور و زمانه هستم تا در صورت پیدا کردن ؛ آنها را به روش وحشیانه ای به خودم تقدیم کنم.نمی دانم چرا هر وقت که به شما فکر می کنم یاد سرهنگ آئورلیانو بوئندیا می افتم.بهر حال من که پیلار ترنرا به جنگ ترجیح می دهم ؛ مخصوصا اگر قرار باشد که برگردم تا دوباره ماهی طلایی بسازم.این زیر و آن بالا خوش بگذرد

فرزند نا خلف قرن بیست و یکمیتان

به تو هم میگن آدم؟

داشتم فکر می کردم که چند نفر از آدمها ، اعلامیه جهانی حقوق بشر را خوانده اند.اصلا مگر می شود که موجودی بنام انسان ؛ حقوقی را که به عنوان انسان دارد نداند.مطمئن هستم که آدم هایی که از قوانین 30 ماده ای حقوق بشر اطلاع ندارند بسیار بیشتر از آنهایی است که حداقل یکبار چشمشان به این قوانین افتاده است.برای همین تصمیم گرفتم که هرچند وقت یکبار یک قانون از این قوانین را اینجا بنویسم.حداقلش این است که خواندن این قوانین حس خوبی به آدم می دهد مثل همان حسی که آدم وقتی در ساختمان یونسکو یا هر نهاد بین المللی دیگری است به او دست می دهد.حس زیبای صلح و جهانی بودن


قانون اول: ما همگی آزاد و برابر هستیم.همگی آزاد زاده شده ایم و افکار و عقاید خود را داریم.با همه ما باید یکسان رفتار شود

پی نوشت: سعی می کنم که اگر وقت کردم برای هر کدوم از قوانین یه پوستر بزنم.فعلا این اولیش

لای گرد و غبار

چیزی نیست که بخواهیم بنویسیم،صدایی نیست که بشنویم،نگاهی نیست که پذیرا شویم
و اکنون در این غروب تلخ،در تنهایی خود دفن شده ام و می دانم که تنهایی باتلاقی است سرد
درآمدنی در کار نیست،دستانم را بیرون خواهم گذاشت،شاید که پروانه ای بروی دستانم خانه کند

پی نوشت: دو روز پیش داشتم کمدم رو بعد از مدت ها مرتب می کردم.یه دفترچه پیدا کردم که نوشته های 3سال پیشمه.این نوشته بالا یکی از اوناس.تاریخش هم ده بهمن هشتاد و سه
پی نوشت 2: اعتراف می کنم که حالم کاملا بهتر از تاریخ این نوشته هست

بی خانمان

پی نوشت: چندتا تولد هست که باید تبریک بگم

تولد دکتر شمس الهی

تولد افسانه

تولدتون مبارک.ازین حرفا که همه می زنن دیگه.صد سال و ایشالله و اینا

خانواده تت ، تحریف خیر خواهانه از سر دلسوزی

نمایش خانواده تت ، در نگاه اول نمایشی رئال و در فضای مجارستان در حال جنگ با روسیه اجرا می شود.محوریت نمایش نامه در مورد خانواده ایست که در روستایی آرام زندگی می کنند و برای در امان بودن و آرامش داشتن پسرشان که در جبهه های جنگ است مدتی میزبان فرمانده پسر هستند .این نمایش بگونه ای زیبا دانای کل را به پستچی خل مزاجی اختصاص داده و با طنزی زیبا دانای کل بودن را با دیوانگی مخلوط کرده است.در قسمت های مختلف این نمایش دو ساعته می توان به نقد کشیدن عام بودن ارزش و معنای مطلق خوبی و بدی را مشاهده کرد.جناب سرگرد که همان فرمانده پسر می باشد نمادی است از حکومت توتالیتر که قصد دارد تا ظاهری دموکرات به خود بگیرد و با استفاده از سیاست هویج و چماق افراد زیر دست خود را به اجرای خواسته های خود وادار کند.از طرف دیگر خانواده تت را می توان تصویری از جامعه ما دانست.انسان هایی که برای آرامش داشتن افراد دیگری که دوستشان دارند و زنده ماندن آنها حاضرند تا اعتراف به کارهای نکرده کنند و کارهایی که به شدت آنها را آزار می دهد انجام دهند.در این نمایش ، پستچی دهکده بر اساس تعریف شخصی که از خیر و صلاح در ذهن خود دارد به تحریف نامه و یا سانسور کلی آنها و پاره کردن نامه ها می پردازد.چنین قسمت هایی در نمایش اشاره ظریفی به نوعی از سانسور که با اخلاق و قداست آمیخته شده دارد،سانسوری که نه تنها به حذف اطلاعات می پردازد بلکه برای تاثیر مثبت بر ذهن انسان های دهکده تحریف اطلاعات را هم مجاز می داند و در چنین حالتی کل جامعه بر اساس تصور اقلیتی که تعریف خاصی از خیر و شر دارند جلو می رود.این نمایش بگونه ای ظریف ، مفهوم فداکاری را به تصویر کشیده و در نهایت قضاوت خود را در مورد این مفهوم نشان می دهد .در تمام طول نمایش ، خانواده تت در حال انجام وظیفه بجای فرزند خانواده است و آرامش خود را بطور کلی از دست داده است با این امید که پس از بازگشت فرمانده ؛ پسر خانواده از آرامش برخوردار شود.پسری که قبل از اینکه آرامش داشته باشد مرده است و خبری از این مرگ به دلیل سانسور به دست خانواده نرسیده است.نکته جالب کشتن فرمانده بدست آقای تت در انتهای نمایش است؛آنهم بدون اطلاع از مردن پسر.این عمل ، نمایانگر ترجیح آرامش انسان برای خود است تا برای دیگرانی که دوستشان دارد، به عبارت دیگر نمایش به شکل ظریفی بیانگر این مطلب است که انسان تا اندازه ای حاضر به پرداختن هزینه بخاطر دیگران است و در نهایت ، زمانی فرا می رسد که دیگر حاضر به فداکاری نیست.این مطلب را می توان از رضایت مادر و دختر خانواده در هنگام کشتن فرمانده متوجه شد.بطور کلی نمایش خانواده آقای تت ، ترکیبی از نقد ارزش های انسانی مثل فداکاری ، راست گویی و خوبی و بدی است و سعی دارد تا مفهوم خیر خواهی و نتایج آن را بصورتی عریان در برابر تماشاگر قرار دهد.این نمایش هر شب ساعت 7 در تالار سایه اجرا می شود.

باور کن که بعضی چیز ها مثل این گوجه فرنگی هستند و بعضی کارهای ما مثل پیچ و انبر دست

بنداز کنار این مسخره بازی ها رو ،حالش رو ببر

پرتانه آخر

همیشه ضرب المثل آن ممه را لولو برد ذهن من را به نتایج زیر و سوال های مرتبط با آن معطوف می کند

لولو از موجوداتی است که ممه خیلی دوست دارد
لولو شبیه من است
لولو آن ممه را کجا برد؟
چون این ضرب المثل قدیمی است و از مدتها لولو به انجام این کار شریف مشغول است هم اکنون یک منبع سرشار از ممه در جایی از جهان وجود دارد
آن منبع عظیم ممه کجاست؟
چرا لولو به بردن ممه دورتر(آن ممه) می پردازد و این ممه را که نزدیکتر است(ابن ممه) نمی برد؟
لولو موجود خودخواهی است

پرتانه 3

دنیا را باید جایی غیر از سینه های پروتز شده و موهای راست کرده جستجو کرد؛جایی میان زیرپوش عرق کرده و تاور هشت هزار و یک

پی نوشت:برگشتم تهران